De pil in mijn handen sprak me aan over passie. Ik dacht na en las verder. Als we vandaag de dag ergens een nijpend gebrek aan hebben, dan is het passie. Echte bevlogenheid lijken we alleen nog te kennen van Mel Gibson in Braveheart en Brad Pitt in Twelve Monkeys. Klaarblijkelijk is zij verworden tot niet meer dan een handelsmerk van acteurs en krankzinnigen. Sommige mensen vinden haar zelfs gevaarlijk. Je kunt maar beter op de toneelschool zitten als je gepassioneerd bent, want DSM-IV bezorgt je zo een enkeltje gekkenhuis. Misschien moeten de droogkloten zich maar gelukkig prijzen. De passieloosheid is een zegen, tenzij je tomeloos droomt van een eenzaam bestaan in de isoleercel. Lees Meer »

“Huilende mannen, ik wil ze een dreun geven“, huilt Elsevier-Zuurpruimmevrouw Liesbeth Wytzes. Ze kan niet tegen mannen die hun tranen tonen. “Aanstellers. Huilen, dat doe je liefst helemaal niet en als het dan toch moet, hou het een beetje privé” is haar oproep. Wat een gejank, zeg. Blijkbaar vindt Wytzes het tonen van emoties zwak. Wel, iedereen kan overvallen worden op een onbewaakt moment. Zij die daarvan geen last hebben, lopen grote kans op een psychiatrische diagnose. Ook ik, uit de kluiten gewassen, ruim 100kg, ben niet gespeend van emoties. Toen m’n vriendin hoogzwanger was, vroeg een vriend me in een gezelschap van stoere jongens hoe ik dacht te reageren op de geboorte van mijn kind. “Ik ga huilen”, bekende ik. “Tuurlijk”, zeiden ze in koor. Lees Meer »