Die lamlendige idioot liet maar weer op zich wachten. Waarom was ze hier nog? Deze straat was duivels. De tocht naar het einde ervan voelde altijd als een dagenlange wandeling door prikkeldraad en rozenstruiken. Wie weet waren het de herinneringen, ze hadden hier immers jaren gewoond. Dagelijks gingen ze erop uit en deze route had zijn voorkeur. Ze ontkwam er dus niet aan en probeerde zoveel mogelijk te ontspannen. Even wandelen, een paar kleine boodschapjes doen. Die ouwe stelde het op prijs, dus nam ze de moeite om hem dat pleziertje te gunnen. Sinds zijn echtgenote was overleden, een jaar of tien geleden, moest iemand de zorg op zich nemen. Lees verder »

Het met een balkje afgeschermde gelaat deed hem huiveren. Smeerlap! Met de palm van zijn hand sloeg hij op de leuning van de lekkere hangstoel. Elke keer weer was het vechten tegen de kokhalsneigingen, bij het zien van de verdachten. Maar deze klootzak was erger. Hij wist het zeker, zijn intuïtie zei het hem. De verslaggever vertelde met een strak gezicht dat de man die ochtend uit zijn huis gehaald was. “En nooit weer terug, opsluiten dat stuk rottend vlees!” Lees verder »